بس که ديوار دلم کوتاه است ..... هر که از کوچه تنهايي ما ميگذرد..... به هواي هوسي هم که شده .... سرکي ميکشد و ميگذرد

عشق مثل آب ميمونه......که ميتوني توي دستت قايمش کني...آخرش يه روز دستت رو باز ميکني ميبيني نيست... قطره قطره چکيده بي انکه بفهمي.. اما دستت پر از خاطره است

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                                  عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني

     تو حديث دلتنگی را می دانی پس چه بگويم که قصدم هرگز آزار تو نبوده و نيست!!! پس منو ببخش... ببخش! گفتی: اين دوری خيلی سخته گفتم: برای من هم سخته گفتی: کی به دادم می رسی؟ گفتم: هميشه و در هر حال٬ با تو موندم و با تو خواهم بود...! "

عشق مثل آب ميمونه......که ميتوني توي دستت قايمش کني...آخرش يه روز دستت رو باز ميکني ميبيني نيست...  قطره چکيده بي انکه بفهمي.. اما دستت پر از خاطره است

من از خدا خواستم، نغمه هاي عشق مرا به گوشت برساند تا لبخند مرا هرگز فراموش نكني و ببيني كه سايه ام به دنبالت است تا هرگز نپنداري تنهايي. ولي اكنون تو رفته اي ، من هم خواهم رفت فرق رفتن تو با من اين است كه من شاهد رفتن تو هستم

لحظه لحظه گذر عمر مثل اینه که تو میری دونه دونه خاطراتم تو می خوای ازم بگیری نگو مثل بار اول دستمو دوباره خوندی بین موندن یا نموندن تو سر دو راهی موندی نگو خیسی چشاتو به کسی نشون نمیدی حیف عمری که تلف شد پای عشقی که ندیدی توی گوشه اتاقم یه سبد گل شکسته عطر دستای لطیفت یه روزی روشون نشسته فکر اشکامو نکن چشام هم عادت می کنه آسمون به چشم خیسم داره حسادت می کنه

سراپا بغضم هیچکس را فراموش نکردم اما خود فراموش شدم ناله هایم تلخ است بغض تنهایی من را تو نخواهی فهمید... تو نخواهی فهمید ...

دلم همچو آسمان،پرازابرهاي بارانيست، اي کاش دلم امشب بگريد،شايدکه بغض عشق در چشمانم بشکند... هرشب از فرياد من بيداره خلق اما چه سودآنکه بايد بشنود بيدار نيست .

 تو رو خدا صـدام نکن خوابتو داشتم مي ديــدم اطلسي هاي عاشقــو از گـل لبهـــات مي چيدم دست منو مي گيري و با خود به ابرها مي بري هزار تا آسمون واسـم ستاره ها رو مي شماري ماهو مياري رو زمين جاش منو اونجا مي ذاري چقدر تو پاک و مهربون تو خواب من پا مي ذاري بيدار مي شم تو مي ري و باز منو تنها مي ذاري تو رو خـدا به جـون من خوابمو از چشام نگير تو جون بخواه منم مي دم ، خوابمو از چشام نگير تو رو خدا صـدام نکن

 ای خدا غصه نخور از تو فراری نشدم بعد از آن حادثه در کفر تو جاری نشدم با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد شاکی از آنکه مرا دوست نداری نشدم ابر را چوب همین سادگی اش ویران کرد منکه ویرانتر از آن ابر بهاری نشدم ای خدا غصه نخور باز همین می مانم من زمین خورده این ضربه کاری نشدم هرکسی خواست تو رااز من جدا سازد دید هر چه کردی تو به من از تو فراری نشدم

اگر زندگي شما همان جشني نيست كه آرزويش را داشتيد ، حال كه به آن دعوت شده ايد پس زيبا برقصيد

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافي ست. لازم نيست آن را در قلبش فرو کني يا گلويش را با آن بشکافي. پرهايش را بزن... خاطره پريدن با او کاري مي کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند